Zondagmiddag 22-9-2013

Genemuiden-kop

Een explosieve zondagmiddag.

 

Een paar zondagen geleden hebben we een ZEER HEFTIGE middag beleefd met ons gezin en veel "broers en zussen" van onze kerk ..... aan de Genemuidenstraat in Den Haag ......

 

 

Vlak voor we de auto willen parkeren, komen de TS en RV van Loosduinen voorbij knallen met toeters en bellen en scheuren richting ons kerkgebouw. Als we de bocht om zijn en richting een pakeerplekkie sturen kunnen we net iets verder kijken en zien we aardig wat rook over de weg dwarrelen en wat mensen alle kanten op rennen en aan de blik in hun ogen te zien, zijn ze volledig in paniek !!! Als we uitstappen begint er een raar gevoel in mijn onderbuik te borrelen ....... Boven alle geluiden van sirenes en gillende mensen uit horen we een geschreeuw en gekerm van iets of iemand ....... Tot we vlak bij ons kerkgebouw zijn, hebben we nog geen idee wat er (letterlijk en figuurlijk) boven ons hoofd hangt ......
Mijn pieper gaat en de RAC vraag om een piketcentralist ...... Ik ben niet eens de eerste die belt en nu komt me dat eigenlijk goed uit: vanochtend al vroege dienst gehad, dus echt okselfris loop ik er niet meer bij. Ik hoef niet naar de RAC, want een andere collega gaat erheen.
Terug naar de werkelijkheid .......
Eén van de mensen wijst op mijn vraag wat er gaande is naar de bovenste etage van een galerijflat, die haaks op onze kerk staat. Tenminste wat er nog van over is !!! Een woning op de bovenste etage is er praktisch volledig tussenuit geëxplodeerd en er fladderen nog wat papieren in het rond en hoe dichterbij ik kom, des te harder het gekreun en gekerm wordt ...... Samen met een vriend (hij staat met grote ogen te kijken naar wat er allemaal gaande is) lopen we de bosjes in en denken een slachtoffer van de explosie te vinden tussen de brokstukken van zijn woning in de tuin. Raar is het niet dat hij of zij naar buiten is geslagen, want de woning, of wat daar nog van over is, kraakt en piept aan alle kanten.
Eerst onze eigen veiligheid !!! We nemen even een paar meter ruimte opzij om zo niet in de valschaduw van de brokstukken te staan, als er weer wat naar beneden komt.
We proberen een hek over te klimmen om te zien of het slachtoffer daadwerkelijk in de tuin ligt, want het gekreun is steeds dichterbij. Liesbeth, haar ouders en onze kinderen staan gelukkig op afstand, maar horen en zien ook wat we allemaal horen en zien ....... Dit is heel erg slecht.
Als we halverwege het hek hangen, besef ik me ineens dat het lijkt alsof ik gesis hoor: SHIT !!! GAS !!! WEGWEZEN HIER !!! Met een agent spreek ik af dat onze kerk leeggetrokken gaat worden, want de boel gaat nogmaals ontploffen ...... daar ben ik zeker van ...... Vandaar dat ik zo aan het twijfelen ben om dat hek over te gaan ....... 
De politie heeft het ondertussen ook in de gaten en samen halen we iedereen weg van het terrein. Wederom het kerkgebouw in en daar treffen we nog een paar mensen aan, die nog steeds geen idee hebben wat er allemaal gebeurd.
We halen iedereen uit de kerk en laten ze op flinke afstand wachten en liever nog naar huis gaan.
Met dat ik met een aantal ouderen naar buiten kom, vindt er een (achteraf gezien) kleinere explosie plaats en staat de woning volledig in brand. Vlammen slaan alle kanten uit het pand en de paniek slaat bij een hoop omstanders volledig toe. Logisch, maar nu even niet handig; sommigen staan volledig bevroren te kijken wat er plaats vindt, maar nog steeds in de valschaduw van alle brokstukken die weer van de woning afkomen. Wat zijn we ineens blij met de bomen die tussen de flat en ons kerkgebouw instaan !!! Als die er niet stonden waren er aardig wat brandende stukken kozijn of stukken gevel op of in ons kerkgebouw geslagen, met alle gevolgen van dien ....... 
Heel raar is het niet, maar sinds die explosieve ontbranding heb ik het slachtoffer niet meer gehoord ...... gelukkig maar, want het ging door merg en been en als dat bij mij al gebeurd, hoe intens moet dat dan zijn bij de mensen die niet als hulpverlener zijn opgeleid ???/!!!
De sirenes blijven loeien, politie loopt overal rond, een traumaheli hangt boven de plaats des onheils, Brandweervoertuigen rijden af en aan, ambulances knallen voorbij en rennende collega's die naar de zijde snellen waar wij net stonden om naar slachtoffers te zoeken ......
Mijn pieper is ondertussen al een paar keer afgegaan om de vrije collega's van Wateringen te alarmeren voor het bemannen van de AB6882 of de TS6830. 
Als de vlammen eraf zijn en ik de rest van mijn gezin naar de auto heb zien gaan, denk ik dat het voor mij ook goed is om hier maar weg te gaan; ik loop toch alleen maar in de weg en ik ben nu gewoon burger ...... 
Maar uiteraard kan/wil ik nog niet weg; er zijn nog wat zaken die ik in overleg met de politie kan regelen. Wat ik nog nooit heb gedaan, maar nu wel heel handig uitkomt ...... ik heb mijn Brandweerpasje regelmatig tevoorschijn gehaald om de mensen van de politie aan te geven dat ik meedenk en meewerk.
Mijn gegevens worden genoteerd en ik word gekoppeld aan een politieagent. Samen lopen we nog rondom het kerkgebouw en zien we nog wat fieten staan van mensen die nu achter het lintje staan te kijken. Deze fietsen nemen we maar mee en brengen we bij de rechtmatige eigenaar, zodat hij of zij weer naar huis kan. Ook een auto, die nog op het parkeerterrein staat, halen we richting straat ........ Weer iemand gelukkig gemaakt !!!
Tussendoor komt de OvDB en zijn stagiair van de dag onze kant uit rennen ...... de blik in hun ogen is veelzeggend !!! Of het is een blik van: "Wat doet die Smit hier nou weer ???" of ze hebben zoiets van ....... "Wat is dit hier op een rustige zondagmiddag in het Haagse ???"
Tja, dat ze mij hier treffen en dan zonder ook maar iets van de Brandweerkleding aan te hebben, kunnen zij ook niets aan doen. Hee, ik was hier al voordat mijn pieper ging ....... Maar die rustige zondagdienst is voor ons alle drie niet eens zo heel rustig begonnen, trouwens ........ Vanochtend hadden we (in mijn vroege dienst op de RAC) al een flinke woningbrand in de Maasdijk, waar zij ook bij waren en waar (ook) een dodelijk slachtoffer te betreuren was.

Eigenlijk vind ik het hier wel best en wil ik naar huis; de rest van de Smitjes zitten al in de auto te wachten, maar ik kan nog wat mensen helpen om hun fiets of auto van het terrein af te krijgen. Samen met de agent halen we de meeste voertuigen van achter het lint vandaan en kunnen de rechtmatige eigenaren weer normaal naar huis.

Na nog wat bekenden te hebben gesproken ga ik weg. Het is genoeg zo !!! Ik begin ineens moe te worden ....... 

Onderweg naar huis komen de eerste tranen en vragen bij de kinderen naar boven en als we eenmaal thuis zijn, is het praten niet te stoppen !!! Geweldig, praat maar raak !!! Verwerken noemen ze dat !!! 
Hopelijk raken ze alles wat ze hebben gehoord, gezien en meegemaakt hebben heel snel kwijt en kunnen ze het allemaal een plekje geven. Hopelijk slapen we allemaal goed vannacht en kunnen we morgen in alle rust de nieuwe dag beginnen. 

Wat een middag ..... wat een belevenis ...... wat een wereld ....... !!!

 

Hierbij het artikel dat op regio15 staat over dit alles.