Gramsh - Albanië. Laatste dag .......

Maandag 20 mei 2013. De dag van vertrek uit Gramsh ........ cry

Vanochtend geen les geven, instructie doen, geen Brandweer inzet ....... Vanochtend staat in het teken van het afscheid nemen. Ja, inderdaad, nu al ...... !!! rollWat hadden we hier maar al te graag 4 dagen bezig geweest met onze vrienden !!!

 Helaas, maar we hebben opzich wel een redelijke vervanging in het programma: eerst met Miroshi een ontbijtje doen, hapje eten, bakkie erbij, eitje en een sapje ......

w-image 00002

Daarna afscheid nemen op de kazerne van degenen die er dienst hebben/aanwezig zijn.
Man, wat zullen we die gasten hier missen !!! Wat kun je dan weer heel snel een prachtige band opbouwen zeg !!! En dat in een paar dagen tijd.

De twee collega's die dienst hebben, zijn uiteraard op de kazerne en proberen de sloten te forceren die op de deuren zitten waar alle door ons gebrachte materialen achter staan en schrikken zich de krampen als we binnenkomen ...... wink  Maar iets zegt me dat dit met opzet is !!! Boefjes daar in Albanie !!

w-image 00001

We worden door Miroshi uitgenodigd om een kop koffie te gaan drinken in een hele chique tent in het centrum van Gramsh. In ons appartement hebben we alle spullen alvast ingepakt en deze staan allemaal klaar om straks opgehaald te worden. Sajmir gaat met ons mee om te vertalen, maar zeker om de sfeer en de gezelligheid te verhogen.
Na het overheerlijke bakkie troost gaan we naar de fabriek waar Miroshi sinds een maand de chef van dienst is en dat komt best uit, want Job en Alma wonen op zo'n 200 meter afstand van die fabriek ...... en daar (en juist ook met hen) willen we dit bezoek in Albanie afsluiten.

Maar eerst het bezoek aan de fabriek. We beginnen zoals het bij een officieel bezoek hoort op het kantoor van de directeur. Hier staan al wat glazen klaar en wordt er een en ander in geschonken. Gelukkig hebben we wederom een stevig Albanees ontbijt achter de rug, maar we doen erg rustig aan met alles wat we voorgeschoteld krijgen .......

Het moet allemaal wel leuk blijven en vooral te volgen, want we zijn nu op uniek terrein: de fabriek is één van de weinige in Europa waar allerlei "oorlogstuig" wordt verwerkt. Met name munitie, maar ook allerlei wapens die daar op verwerking liggen te wachten.
Op het terrein staan diverse gebouwen die weer vol liggen met munitie ...... Als er daar ooit eens wat gebeurt, was Enschede een kleinigheid !!!

w-image 00006 w-image 00005

Maar gelukkig hebben ze daar de bedrijfsbrandweer .......

w-image 00004

Misschien niet zo'n raar idee dat ik nu al bezig ben om het liefst met een TS naar Gramsh - Albanië af te reizen over een jaar of twee ??? Ik ga waanzinnig mijn best doen om dat te laten gebeuren !!!

Helaas kan en mag ik niet te veel foto's van de bedrijfsprocessen laten zien die op dat terrein plaatsvinden, maar op internet is wel iets te vinden over de fabriek: http://umg.gov.al/ 
Ga ik er toch nog even heel stoer een foto van plaatsen waarbij wij vieren in de directiekamer worden ontvangen .......

w-image 00003 

Nadat we met stomheid geslagen het fabrieksterrein hebben verlaten, rijden een tweehonderd meter verder naar het huis van Job en Alma.

w-image 00007

We nemen daar afscheid en Alma gaat met ons mee om te tolken bij de bootbalie in Dürrus.

We hebben na rijp beraad besloten om de boot naar Ancona - Italië te nemen ..... Eerder waren we van plan om over de Balkan terug te gaan, maar er zijn ondertussen diverse redenen om voor rust te kiezen en ook het missen van zo'n negen uur rijden (en dus brandstof- en tolwegkosten) en helemaal de toestanden die we tegen gaan komen in de Balkan met een brandweerwagen op doorreis ...... die kunnen we missen als kiespijn.

Rond een uurtje of half twee stappen we in de wagens en karren richting Dürrus om daar rond vier uur aan te komen en gelijk de tickets te regelen. De boot vertrekt rond zeven uur vanavond en we zijn eigenlijk wel heel hard toe aan wat rust; de afgelopen dagen is het fors buffelen geweest en hebben we weinig slaap gekregen/genomen. Iedere dag lagen we niet voor twaalf uur op bed en zowel dan konden we de slaap niet echt vatten. Beetje teveel indrukken enzo ....... Stiekem zijn we toch wel blij met de rust die ons in het verschiet ligt vanaf de afvaart !!!

Halverwege Dürrus, ik rij bij Alma in de auto mee en de AB3183 volgt ons op de voet, willen we een vrachtwagen inhalen, maar omdat er een bocht naast een berg opduikt wachten we nog even met inhalen en doen we rustig aan. We blijven nog maar even achter de vrachtwagen hangen ....... totdat ...... KABWOEM !!! En gigantische knal, stukken wegspringend rubber, een enorme stofwolk die ons het zicht volledig weg neemt en Alma die zich de krampen schrikt ...... En hup, beide handjes weer aan het stuur, schat ...... eekZo dan, ik wist niet dat ze hier ook met bermbommen gooien ...... Maar bij nader inzien blijkt het om een doodgewone klapband te gaan ...... Hmm, dat was nijdig schrikken, maar de geruststellende gedachte dat hier geen Taliban te bekennen is, rijden we verder richting Dürrus.

Als we bij het haventerrein aankomen, blijkt het gemak weer van iemand die vloeibaar Albanees babbelt !!!

De parkeerwachter schrikt eerst van onze uniformen, we hebben ze maar weer aangetrokken ...... puur voor de zekerheid ......, maar als Alma enigszins uitgelegd heeft wat we komen doen, is hij één en al behulpzaamheid. We kunnen de AB3183 op het parkeerterrein zetten waar we willen en hij houdt wel een extra oogje in het zeil.

Hij blijkt redelijk goed Engels te praten en al gauw komt het gesprek op zijn en ons werk. Voor zijn werk wil hij nogal eens een rondje over het strand hard lopen en dat deed hij afgelopen vrijdagochtend vroeg ook ...... Hij vertelt, zonder ons verhaal te kennen, dat hij sinds lange tijd zo'n storm heeft meegemaakt tijdens zijn hardlooprondje. Sterker nog, hij vond het dusdanig hard waaien en de golven waren zo hoog met dikke schuimkoppen dat hij zich aardig zorgen maakte om de mensen die op zee in de diverse boten zaten ....... Ik dank hem heel hartelijk voor zijn medelevendheid en vertel hem dat wij onder andere op die boot zaten die door die golven heen beukte !!! (Zie je nu wel, dit is de zoveelste die bevestigd dat ik me toen niet aanstelde !!!)

Alma en ik gaan naar het loket waar we de tickets gaan kopen en het verbaast ons dat de prijs van de overtocht erg meevalt.

Stiekem maak ik me wel wat zorgen over de aanstaande boottocht van 18 uur richting Ancona - Italië ...... als ik nog terugdenk aan de heenreis ...... maar de wind is nergens te vinden en de verwachtingen zijn rustig; moet goed komen dus !!!

De tickets zijn geregeld, alle papieren zijn in tien minuten akkoord bevonden en we nemen afscheid van Alma. Raar idee dat we haar over een maand weer terugzien, maar dan in Nederland en voor langer dan ze zelf zouden willen. Hun tijd in Albanië zit er op, ze hebben daar bijna vijf jaar gezeten. Maar we weten ook bijna zeker dat ze niet voor goed naar Nederland komen; iets zegt ons dat zij binnen een aantal jaar echt wel weer vertrekken naar Albanië.

We zwaaien Alma uit en laten haar beloven dat ze iedereen in Gramsh nog een geweldige knuffel geeft bij terugkomst. We bedanken de beveiliger van het parkeerterrein en delen nog wat pennen, keycords en stickers uit en vertrekken naar het terrein waar we kunnen wachten op de douane.

Gelukkig duurt dat niet al te lang en ook nu blijkt weer dat ons uniform erg handig is, want ook nu worden we vriendelijk bekeken en krijgen al vlotjes een mooie stempel in ons paspoort. Vriendelijk mensen hier ....... wink 
We kunnen naar de boot en daar is het weer een herrie van jewelste. Iedereen wordt met hetzelfde gemak de boot ingeschreeuwd en één voordeel is wel: niemand doet het goed in de ogen van degene die je de boot inschreeuwen !!! Gelukkig doen we er niet lang over, we zijn veel vlotter de boot in dan op de heenreis en we gaan snel naar onze hut. Bedje opmaken, truitje aan en eerst maar eens een lekker hapje eten. Hopen dat de kakkerlakken die over ons eten heen huppelden tijdens de heenreis op die andere boot zijn gebleven ....... yell

Het eten smaakt ons best en het loopt ook niet van ons bord af, of zo !!! Na het eten doen we onze trui uit en gaan we nog even van het laatste streepje Albanese zon genieten ...... Straks heerlijk slapen en morgen zien we wel weer verder. Slapen ...... en zo lang ook !!!

w-image 00008