Station 86

Vanochtend verhuis ik naar station 86. Hier hebben ze een crew van 9 man. 4 op de ladder, 3 op de spuit en 2 op de ambulance. We komen laat in de ochtend aan, is alsof je van Voorburg naar Arnhem rijdt. We zijn nu in de desert, dus beetje warmer nog.


Wordt weer super gastvrij ontvangen. De spuit is weg naar een brandje en mijn uitrusting wordt in de truck neergezet; de ladderwagen dus. 's middags begint het met twee medic calls; niets ernstigs.



We gaan boodschappen doen en terug op de kazerne doen ze een theorie training in de vorm van discussie rondje over allerlei stellingen aangaande blustechnieken. Duidelijk wordt dat ook zij meer bezig zijn met risico-afwegingen, maar nog steeds gaan voor de aggresieve aanvalstechnieken.

Er wordt spaghetti voor me gekookt en vlak na het eten ga ik mee op de ambulance.

Omdat het hier zo heet is overdag, gaan ze 's avonds oefenen. Even met de ladder spelen en dus mocht ik helemaal naar boven klimmen.
Terug op the station krijg ik wat foto's te zien van de captain. Leuke brandjes hebben ze hier. Nu maar hopen dat deze shift nog wat te doen geeft.

De avond verloopt verder rustig en ik ga bijtijds naar bed. Ieder uurtje pakken, want ja ze hebben me hier een drukke dienst (gemiddeld 20 per etmaal) beloofd. We zitten hier in Indio, met veel spaanstalige inwoners en veel mobile homes. Het is vrijdagavond en dat betekend vaak barruzies die regelmatig met pistolen beslecht worden. We gaan het meemaken.

Om ca. 24.00 gaat het alarm; medic call.
Ik ben gewaarschuwd door Hans dat de lichten bij alarmering niet aangaan. Het is wel even wennen in het pikkedonker je sokken en broek van de grond vissen en dan ook nog de de snelste route naar de uitrukhal vinden, maar het lukt me om als eerste in de uitrukhal te staan. Mike & Matt (de paramedics) roepen 'are you coming with us Irene?!'. Ja wat dacht je, dit is misschien wel 'the call'. Dus ga ik achterin zitten en rijden ze weg.
Ter plaatse blijkt het te gaan om een vrouw die buikpijn heeft en zich misselijk voelt. Uit alle medicijnen blijkt dat ze nogal wat pijnstillers slikt en ze heeft vandaag weinig gegeten. De paramedics leggen uit dat dat misschien wel de oorzaak van haar ellende is. De bemanning van de engine die met ons mee zijn gereden hebben ondertussen de hartmonitor aangesloten en de bloeddruk gemeten. Alle waarden normaal. Het valt me op dat er met enorme rust gewerkt wordt. Ze blijven ook vriendelijk, al is het al snel duidelijk dat deze dame niets mankeert waarvoor wij zouden moeten komen. Met een vriendelijk 'I think you just wanted to talk to us hè?' nemen we afscheid en keren terug naar ons bed.

Een uurtje later gaan we er weer uit met de ambulance. Dit keer een vrouw die door haar man is toegetakeld. Gelukkig spreekt een van de firefighters van de engine Spaans, want er komt geen Engels woord uit.
De schade valt mee en ze wil niet mee naar het ziekenhuis voor controle. Er wordt wat bloed weggeveegd en haar kinderen krijgen een traumabeertje. Voor de ambu niets te doen.

De rest van de nacht geen calls meer. Helaas, maar ondanks dat een unieke ervaring.