Station 7; staged for assault

We worden 'staged for assault'. Dat betekent dat iemand aangevallen is; maar we gaan niet eerder ter plaatse dan dat de politie de situatie veilig verklaart. We wachten dus een straat of wat verderop.

Na een paar minuten mogen we oprijden. We treffen een oude man aan; op de rug en volledig buiten westen. Ook nu gaan we weer aan de slag; inmiddels begin ik de spullen te herkennen en weet ik wat we nodig hebben; ik sleep dus weer aan en zet zoveel zoveel mogelijk klaar. De AMR ambulance stond achter ons te wachten en is dus gelijk met ons ter plaatse.

De bewuste man is weer neergeslagen; door iemand waar hij een week eerder ook al ruzie mee heeft gehad. Hij is deze keer hard op zijn achterhoofd terecht gekomen (volgens de getuigen 'stuiterde' zijn hoofd weer 30 centimeter omhoog van het asfalt) en hij bloedt uit zijn oor. Dat ziet er niet goed uit...

We doen een 'scoop en run'; oppakken en wegwezen dus. Ik ga mee in de ambulance; samen met de 2 paramedics (1 van de autospuit; de ander van de AMR ambulance).

We blazen over de snelweg naar een bepaald ziekenhuis met een 'trauma center'. Dit specifieke ziekenhuis wordt gekozen omdat zij gespecialiseerd zijn in neurologisch trauma; ondanks dat het 14 mijl (22 kilometer) verderop is.

Onderweg zijn we best druk aan het werk; ik sluit de patient aan op de hartmonitor (vandaar dat ik net even moest oefenen); de anderen zijn bezig met het inbrengen van infuusnaalden. Ook wordt de patient op zuivere zuurstof aangesloten.Ik maak me verder nuttig door zijn zakken te doorzoeken op zoek naar papieren; op die manier achterhalen we zijn naam (wat nuttig is om hem aan te kunnen spreken en een reactie te ontlokken). Hij blijkt Enrique te heten.

Als ik uit de achterruit kijk, zie ik dat we laag over de snelweg 'vliegen' (ruim 100+ km/uur). Omdat we alledrie door de auto heen lopen, zitten we niet vast in stoelen of veiligheidsriemen; best een risico dus. Gelukkig maakt de bestuurder een ervaren indruk; ik heb me gedurende de hele rit niet 1 keer vast hoeven te grijpen aan de handrails.

Na verloop van tijd zakt de ademhaling terug. Hij wordt nu geforceerd beademd; met de bekende ballon. Dat heeft het gevolg dat de patient wat begint te reageren (tot nu toe deden we de meest pijnlijke zaken met hem zonder een enkele reactie namelijk); hij mompelt wat en begint zijn armen te bewegen. Omdat die inmiddels vol met infuusnaalden zitten, is dat geen goed idee; ik ga dus over hem heen staan en houd zijn armen vast. Op die manier kan het geen kwaad; maar kunnen wij zijn armen toch bewegen om bij de naalden te kunnen (als je hem vastbindt is dat moeilijker). De paramedic roept nog 'Enrique; don't fight this big Dutch dude; you're not going to win'

We rijden het ziekenhuis terrein op. Daar staat men inmiddels klaar met een compleet trauma team; als we binnenlopen staan er zo'n 10 man in operatie jassen ons op te wachten. Onze paramedic geeft de informatie door; terwijl de patient inmiddels op de tafel wordt overgeheveld. Zeg maar: zoals de televisie serie "ER", maar dan in het echt...

Daarna is het wachten op de engine; ook nu komen ze weer rustig achter ons aan om ons weer op te pikken. Intussen komt er ook een gevangene binnen (in zijn oranje 'department of corrections' overall; en compleet met geketende handen en voeten). Hij heeft gevochten in de gevangenis, en heeft een hoofdwond. Jammer voor hem; maar 'die van ons' is urgenter en hij moet dus maar even wachten (ach; hij heeft toch nog een paar jaar de tijd).

'Onze' patient wordt inmiddels ter plekke gerontgend met een mobiele unit en gaat daarna door voor een CT-scan. Wij gaan inmiddels op ons gemakje terug naar station 7. Zo onderhand begint de maag te rammelen....

Op de terugweg praten we nog wat na. Het vermoeden van iedereen is dat deze beste man het ook niet gaat halen.

Station 7; structure fire

We worden gestuurd voor een woningbrand. Op het opgegeven adres worden we enthousiast begroet door wuivende mensen. Uit het huis waar zij naar wijzen, komt inderdaad rook. De crew pakt een handblusser en gaat naar binnen; zij werken hier immers niet met hoge druk, dus dan is dat wel zo handig.

Het blijkt te gaan om een oudere dame; die de eieren vergeten was die ze op het vuur had staan. Laat ik het zo zeggen; die zijn doorbakken, inmiddels...

De truck komt ter plaatse met de rookverdrijver. Nadat de woning geventileerd is, mag de bewoonster weer naar binnen; en gaan wij terug naar de kazerne.

Weer een tevreden klant...

Station 7; medical call

We worden naar een oudere dame gestuurd.

Ter plaatse blijkt zij zo dement te zijn als het maar kan; ze is wel heel gezellig en lacht vriendelijk; maar je hebt er niet veel aan verder. Haar dochter heeft 911 gebeld; de vrouw stond een paar minuten bewegingsloos en was niet aanspreekbaar; zij vermoedt een beroerte. Inmiddels zit ze en babbelt dus weer vrolijk.

Om mij te laten oefenen laat de paramedic mij de hartmonitor aansluiten; plus de 'pulse-ox' meter. Met de laatste wordt het zuurstofniveau van het bloed en de hartslag gemeten.

Alles lijkt in orde; maar voor de zekerheid neemt de AMR ambulance haar toch mee voor een 'checkup'. Het valt wel mee, maar ach...

Sorry !

Terwijl het slachtoffer van de hartstilstand naar het ziekenhuis wordt gereden, zijn Jeremy en ik als enige over op de engine. Ik kruip dus voorin en we gaan naar het ziekenhuis; om onze 2 collega's daar weer op te pikken.

Onderweg vraag ik me af of we het vak met de wervelplanken wel hebben gesloten, achter. Jeremy weet het ook niet; dus bij het eerst volgende stoplicht stap ik even uit en loop naar achteren. Inderdaad; niet dicht.

Als ik weer instap, trap ik per ongeluk op het voetpedaal van de grote 'air horn'. En omdat we voor het stoplicht staan, schrikt de rest om me heen nogal van deze onverwachte akoustische traktatie voor de trommelvliezen; wat een herrie !

Hadden we bijna nog een reanimatie klusje of 2 erbij gehad.....